Τρίτη 27 Αυγούστου 2013

Η λάθος συνταγή και η Δευτέρα Παρουσία

ΕΥΘΥΜΟΓΡΑΦΗΜΑ

Γράφει ο Σταύρος Τραγάρας

Στο σημερινό άρθρο της σειράς «πολιτικά σεμινάρια» ο Λήμνιος πολιτικός αναλυτής κυρ Μενελής Λεμπέσαρος θα εξετάσει το ζήτημα της συνταγής για την οικονομία. Στις ερωτήσεις ο συνεργάτης μας δημοσιογράφος κυρ Γιώργαρος Πουρπουργιανός.

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Καλώς όρσες κυρ Μενέλου.

ΜΕΝΕΛΟΣ: Να ψουρίζω.

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Τι ψουρίγ’ς κι ξεψουρίγ’ς μαθέ. Τι θα πει να ψουρίζω.

ΜΕΝΕΛΟΣ: Σε χαιρετώ μπρε. Δε σε ξεψουρίζω. Ήνταν παλιά μια γριγιούδα στν Ατσκή κι χαιρέταν εδιέτς. Ήθελε να πει «να που σε ορίζω». Τι διάτανο, ντιπ δε νογάς;

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Ορεξούδα εχ’ς βλέπω. Του λοιπόν, ρουτώ κατευτείας. Έναι λάθος η συνταγή για τν οικουνουμία ή σουστή;

ΜΕΝΕΛΟΣ: Του φαγί πάντους έναι σα κουνουπίδ τγαν’τό στου όριου να ν’δγιασ’ κι δε ντου τρωγ’ ούτε σκύλους. Τώρα α φταιβ η συνταγή, ή ου μάγερας, ή του ότι αντί κρέας έναι κουνουπίδ μπασαργιασμένου, δε ξέρου να σε πω. 

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Μη ξεφέγεν’ς σα ντου κουψουνούρ τουν αλέπδαρου. Ου κυρ Αντών’ς ου αναπτυξιακός λεγ’ ότε οπ’ νάναι έρχετι η φούντουσ’ στν οικουνουμία, ενώ ου κουμαντάντες Αλέξης οτ’ ούτε μέχερ τ’ Δευτέρα Παρουσία δε θα ανασάνουμ. Τι λες μπακαλούμ; Ζντήχα.

ΜΕΝΕΛΟΣ: Θα σε ήλεγα άμα ήξερα πότε θα γιν’ γη Δευτέρα Παρουσία. Πε με εσύ πότε θα γιν’ που είσι κι θρήσκους, να σε πω κι γω ποιος εχ’ του δίκιου.

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Μη βλαστμάς τα θεία.

ΜΕΝΕΛΟΣ: Ναι, η Μαρίγια μας η θεία. Παρουσίες υπάρχνε πουλλές. Κι πρώτες, κι δεύτερες κι τιλευταίες. Κάνταν μια βουλά μες στ’ μπλατέα τς Ατσκής καμπόσεν’ καφινετζήδες τν ώρα που πέρναν μια όμουρφ νταρντανόγ’ναικα. «Ωραία...παρουσία» είπεν ου Νταμπάκ’ς, που γύρσεν του κιφάλι τ’ κι είδε κι γύρου - γύρου μπας κι ήνταν κανές συγγενής τς δεκεί κουντά κι τουν ακούσ’, ειδεμή θα του ήλεγε αλλιώς. Ου Δεμετρός ου Μουσχούδς ου επουνουμαζόμενους κι μελισσουκόμους που ήνταν πουλύ θρήσκους σα γκι σένα, θύμουσεν κι λεγ’ στου Νταμπάκ’: «Μη λες τέτοια λόγια, δε γκάμεν’». «Γιατί μπρε Δεμετρό, τι είπα, εξόν κι α δε σ’ αρέζνε οι γ’ναίκες» τουν λεγ’ ου Νταμπάκ’ς. Ου Δεμετρός τα έχασε κουμάτ κι είπε: «Δεν είπα που δε μ’ αρέζνε οι γ’ναίκες, αλλά δε γκάμεν’ να φέρεν’ς στου στόμα σ’ τα...θεία. Αυτό που είπες εχ’ μέσα τ’ λεξ παρουσία, όπως η Δευτέρα Παρουσία, που δεν πρεπ να τ’ βάζουμ στου στόμα μας». Κι τουν λεγ’ ου Νταμπάκ’ς: «Εγώ όντας ήλεγα ωραία παρουσία ήγλεπα απάνε τς κατ που μπόρουμνε να του βάλου κι στου στόμα μ’ κι στου αργαλείου μ’, έσύ άμα είχες στου νου σ’ τ’ Δευτέρα Παρουσία, όντας περνούσε να έψελνες ένα τρουπάριου».

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Πάλε ξιφέγεν’ς. Πε με ποιος εχ’ τ’ γκαλύτερ συνταγή. Θα τα καμ καλύτιρα ου κουμαντάντες;

ΜΕΝΕΛΟΣ: Θα σε πω, π’ να σε πει ου παπάς στ’ αυτί. Κάνταν μες στ' μπλατέα μια παρίγια γερ κι σαν ήνταν κι κουμάτ ατζγκινλήδες στα νιάτα τς κι δε τς είχε φυγ’ ακόμα η προυτνή η αψάδα, σκουλιάζαν όποια γ’ναίκα πέρναν. Ουραία πισνάρια, ήλεγε ου ένας, μάνα γω βζάρες, ήλεγε ου άλλους, μωρέ τούτεν’ έναι ταμάμ για μένα, ήλεγε ου τρίτους. Κι τς λεγ’ κι ένας άλλους γέρους που κάνταν στ’ παρέα: «Καλά μπρε σεις τα λέτε, αλλά άμα σας πει καμιά απ’ ούλες τούτες, ναι, τι θα κάμτε;». Σε απάντ’σα.

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Ε πανάθιμά σι δγιαβόλ αλιπδέργια, βραδγιάτκου. Του μλιανό σ’ δλευ’ σα ντου καλουκουρντ’ζμένου του κουχλερούδ, κι γλυστράς σα ντου αχέλ’. Ας έναι. Πάντους ουλ’ οι ξεν’ έχνε του μελ’ στ’ αχείλια τς για τα μας τώρα. Η συνταγή λένε έναι σουστή.

ΜΕΝΕΛΟΣ:  Θα σε απαντήσου σχιτικώς. Ήνταν κεια τα χρόνια ο μπαρμπα - Λευτέρς ου Κιλελής, και είχε μάντρα πισ’ στ’ Παπιά. Δεκεί είχε μάντρα και ο Δημητρός ο Τ., ου επουνουμαζόμενους γούρτζελους, γιατί μνουχούσε τα γουρτζέλια κι ούλα τα ζωντανά. Ήνταν  πρακτικός χειρούργος γουρτζελάς. Μια μέρα ου Δημητρός είχε παγ’ στ’ Παναγιά για δλεια. Ου Λευτέρς είδε που έλ’πεν ου Δημητρός και πήγε κι έπιασε κουβέντα με τ’ γ’ναίκα τ’ Δημητρού. Τ’ λεγ’, γ’τόν’σσα, θα νείσαι τώρα τριγιανταπέντε χρονώ; Α, κακοχορνάγ’ς μπρε Λευτέρ, τίλουγια μαθέ, η κόρη μ’ έναι κοσεφτά, γω θα νείμαι μον τριγιανταπέντε; Μπα, τς λεγ’ ου Λευτέρς, δεν είσαι παραπάν, μαθέ σα γκορτσούδ μοιαγ’ς. Άντε άντε, το βραδ που γύρσεν ο Δημητρός, τς λεγ’, ε, πώς πέρασες μοναχιά; Αμ δεν ήμνα μοναχιά μ’ ήρτε κειονάς ου Λευτέρς και μέκαμε κουβέντα, αλλά έναι ντιπ χαζός, μ’ έβγαζε μαθέ τριγιανταπέντε χρονώ. Νόμζε π’ τον γελώ και τον λέγω ψέματα. Τ’ λεγ’ ου Δημητρός,….μνι σε γύρευε. Οχ’ τον λεγ’ η Λαμπρινή, τέτοιο πράμα δε με γύρεψε ο άθρωπος. Βρε γ’ναίκα άκσε δωνά, μνι σε γύρευε αλλά με άλλες κουβέντες. Γι’ αυτό κυρ Γιώργαρε κι γοι Ιβρουπαίοι μας λένε καλές κουβέντες.

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Θος φλαξ. Τέτοιου πράμα κι γω σε λέγου, μόνε στ’ Δευτέρα Παρουσία.

ΜΕΝΕΛΟΣ: Μη φουβάσαι, κατά πρώτου κι κύριου τέτοιου πράμα δεν εχ’ς, κατά δεύτιρου, δε θέλνε απού μας τέτοιου, ου λόγους του λεγ’, κι κατά τρίτου κι καλύτιρου, κειο π’ θέλαν του πήραν τώρα κι δε θα μπαντέχνε τ’ Δευτέρα Παρουσία.

***Αγαπητοί αναγνώστες ευτυχείτε. Κι αν δεν πετύχαμε τη συνταγή σε τούτον τον κόσμο, στη Δευτέρα Παρουσία θα την πετύχουμε.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο πολλαπλασιαστής και τα κλάσματα

ΕΥΘΥΜΟΓΡΑΦΗΜΑ

Γράφει ο Σταύρος Τραγάρας

Σήμερα στα «πολιτικά σεμινάρια» ο Λήμνιος πολιτικός αναλυτής κυρ Μενελής Λεμπέσαρος θα αναλύσει του θέμα του πολλαπλασιαστή, που χρησιμοποίησε του ΔΝΤ (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) για την οικονομία μας. Στις ερωτήσεις ο συνεργάτης μας δημοσιογράφος κυρ Γιώργαρος Πουρπουργιανός.

ΠΟΥΡΠΟΥΡΓΙΑΝΟΣ: Μπρε καλώς το γκυρ Μενέλο. Σήμερα λέγω να μλήξουμ για τουν πουλλαπλασιαστή στν οικουνουμία. Εχ’ς αντίρρησ’;

ΛΕΜΠΕΣΑΡΟΣ: Κι αντίρρησ’ έχου κι δε θέλου κιόλα.

ΠΟΥΡΠΟΥΡΓΙΑΝΟΣ: Κι γιατί περικαλώ;

ΛΕΜΠΕΣΑΡΟΣ: Γιατί δε ξέρου τι πράμα έναι.

ΠΟΥΡΠΟΥΡΓΙΑΝΟΣ: Να σε ξηγήσου. Ου πουλλαπλασιαστής έναι ένα νούμερο. Με τούτου πουλλαπλασιάζνε κατ άλλα νούμερα κι βγάζνε τ’ σούμα…

ΛΕΜΠΕΣΑΡΟΣ: Βγάζνε ρακί σούμα απ’ τα νούμερα; Τι άλλου θα νακούσουμ. Κι γω που νόμζα ότι η σούμα βγαιν’ απ’ τα τζάμπουρα απ’ τα πατμένα σταφύλια.

ΠΟΥΡΠΟΥΡΓΙΑΝΟΣ: Μην προυτρέχ’ς σα ντουν παπατρέχα. Δε λέγου γι’ αυτήν’ τ’ σούμα. Για αριθμητική σε μλω. Του αποτέλεζμα εννουώ. Κι βασ’ σε αυτόνου του απουτέλεζμα είπε του Δουνουτού, τόσο θα κόψουμ τς μιστοί, τόσου θα κόψουμ του ένα, τόσου θα κόψουμ του άλλου. Ακριβείας πράματα, οχ’ οπ κατσ’ του μαχαίρ. Ε, του λοιπό, ου κουμαντάντες Αλέξης ανεκάλ’ψεν ότι του νούμερο τούτου έναι λάθους κι γι’ αυτό φτουχήναμ, άμα βάζαν τουν σουστό πουλλαπλασιαστή θα είμαστε τώρα πλούσοι.

ΛΕΜΠΕΣΑΡΟΣ: Κι γιατί τουν λες κουμαντάντε;

ΠΟΥΡΠΟΥΡΓΙΑΝΟΣ: Εδιέτς λέγαν τουν σχουρεμένου τουν Τσάβες τς Βινιζουέλας, που ήνταν μουγάλου μλιανό, γι’ αυτό κι θα τουν μπαλσαμώσνε, κι απού δω κι πέρα εδιέτς θα λέμε κι τουν Αλέξ.

ΛΕΜΠΕΣΑΡΟΣ: Κι πού ξερ ου Αλέξης αριθμητική;

ΠΟΥΡΠΟΥΡΓΙΑΝΟΣ: Ου καθένας ξερ. Εσύ δε ξερς; Δεν έκαμες στου σκουλειό αριθμητική κι άλγιβρα; Δε σε μάθαν στου σκουλειό τα κλάζματα;

ΛΕΜΠΕΣΑΡΟΣ: Τα κλάζματα με τα έμαθε ου κώλουζιμ, οχ’ του σκουλειό. Κι ο κώλουζιμ έναι ακριβείας αργαλείου. Μπορεί να τεμαχίσ’ ένα πόρδου σε όσα κλάζματα πουρδέλια θελ’ς. Έναι κώλους μαθηματικός. Ξερ ούλες τς πράξεις τς άλγιβρας και τς τριγουνουμετρίας. Πουλλαπλασιάζ του αέριου, του διαιρεί σε κλάζματα, και του αφαιρεί απ’ του άντερο με ουλ’ τς τροπ κι ουλ’ τς θόρυβ κι τς βρουντές. Μόνε στ’ μπρόστεσ’ πόμνε λίγου μεταξεταστέους.

ΠΟΥΡΠΟΥΡΓΙΑΝΟΣ: Έ, να, κάπους εδιέτς στου λέγου κι γω. Άλλου να ξανεμστείς με μια κι να ρίξεις ένα πόρδαρου π’ θα τρίξνε τα τζάμια, κι άλλου να τουν αμουλαίρεν’ς σε μκρέλες δόσες. Ετσ’ έναι κι γη οικουνουμία σε λεγ’ ου κουμαντάντες, θα προυλάβαινε να σνερτ, ενώ τώρα θα πουμείν’ σέκους.

ΛΕΜΠΕΣΑΡΟΣ: Εκειό π’ κατάλαβα γω, απ’ ούλες τούτες τς κλαμάρες που με τζαμπνίγ’ς, έναι ότι η οικουμία έναι κλαζμέν’ για κλαζμέν’, η διαφουρά έναι μόνε α θα πιει τουν πόρδου με τη μια ή σε καταπγίδες. Κι τούτεν’ οι μούτσαρ που κυβιρνούνε κι ου κυρ Αντών’ς ου αναπτυξιακός μας μπουμπνίξαν ένα πτακουτώ γαδαρουπόρδαρου μια κι όξου, ινώ ου κουμαντάντες θα μας τς ρίχεν’ πουσφνιστοί κι πουφσκουτοί.

ΠΟΥΡΠΟΥΡΓΙΑΝΟΣ: Μέσες άκριγιες, του τσακμάκ’σες του ζήτμα. Αλλιώς η οικουνουμία πεφτ ξιρή κι άντε να τ’ σκωγ’ς.

ΛΕΜΠΕΣΑΡΟΣ: Σα ντου γιατρό τουν Κουνιδιάρ. Πήγαινε παλιά ου γιατρός με τ’ φουράδα τ’ σε ένα άρρουστο, στου Πουρτιανού. Δίπλα στου δρόμου πότ’ζεν του μπαμπάκ’ ένας μουγάλους κλανιάρς. Σαν ήρτε ραστ ου γιατρός, τραβά ου άλλους ένα πόρδου κανουνιά. Ξπάζεται του άλουγου, πάρτουν κατ τουν Κουνιδιάρ. Τρουμάξαν να του σκώσνε. Σα στάθκεν ου Κονιδιάρς, γυρίζ βλεπ τουν κλανιάρ και τουν λεγ’: «Τι να σε πω βρε παιδάκι μου, τίποτα δεν ήθελα στον κόσμο αυτόν, μόνε την κράση σου να είχα».

ΠΟΥΡΠΟΥΡΓΙΑΝΟΣ: Α μπράβου. Του έπιασες του νόημα. Ένα νούμερου μπορεί να μας πήγαινε αλλού, δηλαδής απ’ τούτου του σημείου, στου άλλου.

ΛΕΜΠΕΣΑΡΟΣ: Να μας μετάδενε, σα ντα ζα.

ΠΟΥΡΠΟΥΡΓΙΑΝΟΣ: Μη βλαστμάς. Δε θα λες ζα του λαό. Να γιν’ς σιβαστκός κι θρήσκους όπους τουν κουμαντάντε, κι τουν σχουρεμένου κι τουν ασχώρετου.

ΛΕΜΠΕΣΑΡΟΣ: Καλά, μη μπαθς κι τίπουτα. Δε σε πατήσαμ κι τς αγγουρές. Εδώ αλλ’ μεταδέν.νε τς αγιοί κι συ φουρλαμάντ’σες  γιατί είπα π’ θα μας μεταδέσνε σα ζα;  Ήταν παλιά στου Μούδρου ένας Χαρελάμπς Τσαρλιούς. Γύρζε με μια φουφού και κουλλούσε οτ’ πράμα είχε ξικολλήσ’, μπρίκια, κατσαρόλες,  χαρανιά, τσεζβέδες, όπους θα μας φκιαξ καλή ώρα ούλα τα πράματα ου κουμαντάντες. Είχε κι μια γαδαρουφουνάρα  κι έκαμνε κι του ντελάλ’. Η γ’ναίκα τ’ ήνταν στν εκκλησά πιτρόπσσα. Ου Χαρελάμπς  έκαμνε γιαρντίμ στη γ’ναίκα τ’ και πήγαινε κάθα απόγεμα κι άναβε τα καντήλια στν αγκηλ’σά. Τον ρωτούσαν σα ντουν γλέπαν, «Χαρελάμπ πού πας;», και κειος ήλεγε «Ήρτε τ’ απόγεμα, πάγω να μεταδέσω τς αγιοί».  Γύρζεν όντας έβγαινε για κόλλ’μα και φώναζεν: «Λάτε τώρα ν’κοκυρές, που τν έχω πυρωμέν’. Άμα το πράμα σας ξιχαρβάλουσε γω το ζγκουλλώ. Οτ’ τρύπιο έχ’τε του βουλώνω. Ούλες τς τρύπες σας θα στλώσου. Τρύπα κι αυγό, αυγό κι τρύπα». Νουμίζου ότι του ζήτμα του ιξαντλήσαμ. Φέρε τ’ γαζουζούδα μ’ τώρα.

***Αγαπητοί αναγνώστες ευτυχείτε. Με την αλλάγή του πολλαπλασιαστή είναι σίγουρο ότι θα μας μεταδέσουν. Αν όχι σ’ αυτόν τον κόσμο, σίγουρα στον άλλον.   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δευτέρα 26 Αυγούστου 2013

Μηκυό και μηκιώχ

ΕΥΘΥΜΟΓΡΑΦΗΜΑ

Γράφει ο Σταύρος Τραγάρας

Στο σημερινό άρθρο και στη σειρά «πολιτικά σεμινάρια, ο Λήμνιος πολιτικός σχολιαστής κυρ Μενελής Λεμπέσαρος συζητά με τον ανταποκριτή μας κυρ Γιώργαρο Πουρπουργιανό, το θέμα των ΜΗ.ΚΥ.Ο (μη κυβερνητικές οργανώσεις).

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Καλ’μέρα κυρ Μενέλου, σα ντα χιόνια, σήμερα του θέμα μας έναι…

ΜΕΝΕΛΗΣ: Του θέμα μας θα νέναι οι μηκυό.

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Εγώ θα πω τι έναι του θέμα μας, οχ’ εσύ. Τι διάτανου, όποιους προυλάβ να πει πρώτους, έναι δω; Εδιέτς σε κάπιν’σεν;

ΜΕΝΕΛΗΣ: Ναι όποιους προυλάβ. Σε ούλα τα πράματα, όποιους προλάβ έναι. Του ήλεγε κι ου Μπότης. Παλιά ήνταν στουν Κορνό ένα τσουπαν’δέλ’ ου Μπότης. Ήνταν κομάτ χαζό, κι μια μέρα που τον ρώτ’σεν ένας Κασπακ’νός από πού έναι κι τουν είπεν ου Μποτ’ς απ’ τουν Κορνό, τουν λεγ’ ου άλλους «α γι’ αυτό εχ’ς του γκώλου σ’ σαν ορνό». Ου Μποτ’ς θύμουσε, κι απ’ κειν’ τ’ μέρα ουλ’ οι τσουπανοί τον ρωτούσαν κάστλα κι ξιπίτηδες, κι μολ’ς ου Μποτ’ς τς ήλεγε «απ’ τουν Κορνό», οι αλλ’ στου λιπτό τουν λέγαν τ’ συτχιά για τουν κώλου τ’. Μια βολά τουν κάμαν μήνυσ’ του Μποτ γιατί τα πρόβατα μπήκαν σε ένα τσαγίρ. Τουν λεγ’ ου δικαστής «από πού είσαι;». Μιλιά ο Μποτ’ς. Βρε από πού είσαι; Ξανά μιλιά – συτχιά ου Μποτ’ς. Ε, σα ντον αγρίγιεψε ο δικαστής, λεγ’ ου Μπότης: «-Απ’ τουν Κορνό, αλλά εσύ εχ’ς το γκώλο σ’ σαν ορνό, κι του είπα κι πρώτος».

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Ε, άντε μπακαλούμ, ας πούμε για αυτένες τς μηκιώχ.

ΜΕΝΕΛΗΣ: Δε τς λένε μηκιώχ μπρε Γιώρεγ’ μαθέ, μηκυό σε είπα. Άλλου του κλάσμου άλλου του χέσμου. Με φαίνεται ότι είσαι μόνε για τς καθερζμένες τς τσάγλες. Συ του πας όπους τουν Αθανάσ’ απ’ τν Ατσκή. Ήθελε ου Αθανάγ’ς να καμ το χουζμέτ στ’ Κμουσινιούδα, ήθελε κι κειν’ αλλά μολ’ς τ’ ζμουλάκιαζε σε καμιά γουνιά, εκείν’ του μιτάνιουνε κι δε ντουν άφνε. «-Τι γίν’κεν Αθανή;», τουν ήλεγε ου φίλους τ’. «-Μη κι οχ’» απάνταν ου Αθανής. Τν αλλ’ βολά τα ίδια: «-Μη κι οχ’». Την τριτ βολά τον λεγ’ ου φίλους τ’; «-Πάλε μη κι όχι, Αθανή;». Κι τουν απαντά ου Αθανής: «-Εχτές, στν αρχή ήλεγε, μη κι οχ’, αλλά με τα πολλά γίν’κε του χουζμέτ, κι τότες ήλεγε, μη κι ωχ».  

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Ουρίστε, ζντήχα, δε ξαναμλώ γιατί συ θα θυμθείς κι τα βαφτίσα σ’.

ΜΕΝΕΛΗΣ: Μπρουσπαθώ τς τιλευταίες μέρες να φκιάξου μια μη κυβερνητική ουργάνουσ’, απ’ τούτες που εχ’ γεμίσ’ η Ελλάδα και τς δίν.νε εκατουμμύργια ζουντανά, μελεγούνια με του τσβαλ’. Θα λέμε κι μεις, ότι έναι για ένα καλό σκουπό. Παράδγμα, «φόρουμ για τν ανακάλυψ τ’ ασφάλαγγα με τα τρία πουδάρια», ή «ινστιτούτου για ινδυνάμουσ’ τς γαδουρνής στύσης με σκουπό να του φχαριστιέται μπλιο πουλύ η γαδούρα», ή «κέντρου έρευνας για του τετράφλου τριφύλ’», ή «ακαδημία για τ’ δγιατήρησ’ τς ευτυχίας τ’ απήδαλου μέσα στ’ σαλαμούρα», ή «πανιβρουπαϊκή ένουσ’ έρευνας για τν αλλαγή στο χρώμα που έχνε τα κουρνίτκα τ’ αυγά», οτ’ τέλους πάντουν μας κατβεί για σκουπό γερενέ, δεν έναι τούτου ζήτμα. Εκειό που χρειγιάζεται έναι να εχ’ πουλύ βαρουκόκκαλ’ πικεφαλίδα, να τ’ λένε παράδγμα «ινστιτούτου», «δίκτυου», «ακαδημία», «παγκόζμιου συμβούλιου», «ίδρυμα», «κέντρου ιπιστημών», κι άλλες τέτοιες κλαμάρες. Του άλλου που χρειγιάζεται έναι να εχ’ς καμπόσεν’ ζντγιανουκόματ’ που θα τς διν’ς δλεια κι καλά, τίπουτας ψούχλα, για να δικιουλουγείς καμπόσα μκρουέξουδα, αφού τα πλιότιρα θα τα κάμνουμ σκατουμοιρασά σναμεταξύ μας αλαμπαμπαλά.Του τρίτου έναι να εχ’ς τα μέσα, να είσαι συγγενής, τσανάκ’, ή γκόμινα κανέ πολιτικού, ή ου ίδιους πουλιτικός, ή κουμματάρχης.

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Τι λουλάτα πράματα έναι τούτα κυρ Μενέλου; Άκσε, να ψάχνε τουν ασφάλαγγα με τα τρία πουδάρια. Θος φλαξ μαθέ.

ΜΕΝΕΛΗΣ: Γιατί έναι καλύτερες εκειές που υπάρχνε; Δώσε προυσουχή: «ικπαίδευσ’ εμπειρουγνουμόνων στ’ χρηστή δγιακυβέρνησ’ στου Σουντάν», «ικπόνησ’ σκεδίων για ντ προυώθησ’ κοινουνικά δίκαιου τουρισμού στ’ Συρία», «παρουχή ψυχουλουγικής ποστήριξης στου Πακιστάν», «ικμάθησ’ ιλληνικής γλώσσας στν Αλάσκα». Είπες τίπουτας;

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Κι γιατί περικαλώ τς λένε μη κυβιρνητικές, αφούς έναι τς κυβέρεν’γς;

ΜΕΝΕΛΗΣ: Έναι σα τς πτάνες. Είδες καμιά πτάνα να λεγ’ ότι έναι πτάνα; Δε λεγ’ είμαι η πτάνα Ελέν’, λεγ’ είμαι η κυρία Ελέν’.

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Κι εχ’ς μαθέ συ τα μέσα; Ούτε βουλευτής είσαι, ούτε συγγενήδες βουλευτές εχ’ς, ούτε γκόμενα κανενός είσαι. Άλλα κι θα καμς μηκιό!!! Πλένε τα μήλα στου γιαλό, πλένε κι οι καβαλίνες. Θαρρείς όσεν’ μτζουρώντεν έναι κι κατσίβελ’; Λάθους η συνταγή σ’ με φαίνεται κυρ Μενέλου.

ΜΕΝΕΛΗΣ: Η λάθους συνταγή κάπουτες γίνεται σουστή. Παλιά στν Ατσκή ήνταν ου Κουσταντής, που είχε εφτά πιδιά κι ήνταν κι φτουχός. Κάθα χρόνου κι παιδί. Τουν λεγ’ η γ’ναίκα τ’, ιν’σάφ, μέχρις εδώ, δγιε τι θα καμς, άλλα πιδιά δε γκάμνου, πήγαινε στου γιατρό να σε δωκ’ τίπουτας να σταματήγ’ς. Παγαίν’ στου Μανταδάκ’ του γιατρό, τουν λεγ’ ου Μανταδάκ’ς θα πας απ’ του φαρμακείου να αγουράγ’ς προυφυλακτικά κι μπριν καμς του χουζμέτ θα τα βαγ’ς. Τι έναι τα προυφυλακτικά; Λεγ’ ου Κουσταντής, που ήντα ντιπ χιουνής μούσκαρους. Τουν λεγ’ ου γιατρός, πήγαινε στου φαρμακείου τ’ Ηλία, στου Κάστρου, έχου συνουηθεί για κατ σα γκαι σένα, κι θα τουν πεις θέλου καραμέλες για τουν μπρουστινό, κειος θα καταλάβ. Σε καμπόσεν’ μήνες να πάλε ου Κουσταντής στου Μανταδάκ’. Γιατρέ τουν λεγ’ η συνταγή ήνταν λάθους, κάμαμ κι του όγδοου πιδί. Τον ρουτά ου γιατρός; «-Πώς χρησιμουποιούσες τα προυφυλακτικά;». «-Πριν τη δλεια τα κατάπνα» λεγ’ ου Κουσταντής. Τουν εξηγεί ου γιατρός, ότι πρεπ να τα φουρεί στου αργαλείου, οχ’ να τα καταπίν’. Κι λεγ’ ου Κουσταντής: «κι ήλεγα κι γω κι απόρουμνε, γιατί τα σκατά μ’ βγαίναν σε σακλούδια». Αλλά ύστιρα απ’ αυτόνου έμαθε του κόλπου κι δε ξανάκαμε πιδί. Άντε φέρε τώρα τ’ γαζουζούδα, κι θα βρούμε λυσ’ στου μπρόβλημα.

***Αγαπητοί αναγνώστες ευτυχείτε. Και είτε με μηκυό είτε με μηκιώχ θα καθαρίσουμε.

 

 

 

 

Βνιες, βοδόξλα κι εναλλακτικά καύσιμα

ΕΥΘΥΜΟΓΡΑΦΗΜΑ

Γράφει ο Σταύρος Τραγάρας

Σήμερα ο Λήμνιος πολιτικός αναλυτής κυρ Μενελής Λεμπέσαρος, στη σειρά «πολιτικά σεμινάρια», θα συζητήσει με τον ανταποκριτή μας κυρ Γιώργαρο Πουρπουργιανό, το θέμα των εναλλακτικών καυσίμων.

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Καλ’μέρα κυρ Μενελή. Θέλουμ να μας πεις τώρα που κάμεν’ ψουφόκρυγιο, πώς μπουρεί να ζεσταθεί ου κόσμος, αφού μαθέ του πετρέλαιο του πήγαν τ’ αψήλου οι πουλιτικοί.

ΜΕΝΕΛΗΣ: Ναι, οι πουλιτικοί. Σα μπεράσ’ η γιουρτή ανεγελούν τουν άγιο. Κάτσε να αγκμπήσου σε μια μεριά του χαράρ.

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Μάνα γω, τι τσούβαλους έναι τούτος; Κι τι εχ’ μέσα κι σε μπλάνταξε, πέτρες εχ’;

ΜΕΝΕΛΗΣ: Δε νέναι τσβαλ’, έναι χαράρ πήκαμ. Τι πέτρες, βουλάρια κι γκαζντόβωλ’ τζαμπνίγ’ς, τι α τς κάμου τς πέτρες, α πετροβουλήσω κανένα; Βοδόξλα πήγα κι μάζεψα για να σε κάμου επίδειξ.

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Τι έναι τούτα τα βουδόξλα; Εμένα με μυρίζνε σαν κόπρεγια με του ζμπάθγειου, κι γή κβανείς μαθέ κόπρα γή να υπουθέσου ότι σε πήγε σουρντί κι δε μπρόλαβες.

ΜΕΝΕΛΗΣ: Ναι, γαργάλ’ξε με να γελάσου κουμάτ. Κβανώ σε λέγω βοδόξλα, που έναι βνιες απού αγελάδες κι βόδια, που έναι ιναλλακτικά κάψιμα. Θα τα καίγου στ’ γουνιά να ζεσταίνουμαι, να μαγειρεύ’ η κυρά, κι να παίρνου κι επιδότησ’, που είπε κι ο πορδυπουργός κυρ Αντών’ς, ου ακριβουχέρς.

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Είπε ου πορδυπουργός ότι θα καίγουμ τα σκατά απ’ τα βόδια κι θα μας διν’ κι παράδες;

ΜΕΝΕΛΗΣ: Δέχα πώς συτχαίν’ς κυρ Γιώργαρε. Μη μπερδεύς τα χαμομήλια με τς απήραθ. Άκσε κουβέντα, σκατά. Τούτου του μαξούλ’ έναι πράμα οικουλουγικό, αγανό, κι υγειινό, π’ λένε κι γοι απιστήμουνες κι γοι περιδιαγραμμάτ. Του γκουβέρνου είπεν ότι ξετάζ του ζήτμα να πιδουτεί τα ιναλλακτικά καύσιμα. Το λοιπό μεις γοι Λημνιοί που έχουμ τα βουδόξλα θα προυτείνουμ να τα βάλουμ σε ιφαρμουγή σουρουσούγ’λα σε ουλ’ τν Ελλάδα. Θα κάμουμ ένα πρόγραμμα, συγνώμην, πρότζεκτ ήθιλα να πω. Ιξόν π’ θα φουρλαντίγ’ς τη βνια στου τζακ’ κι θα πανουμίζεται του κουκκαλούδισ’ κι θα μαγερεύς, μπουρείς να καμς μια φκιαξ με μια στερνάρα που θα ρίχεν’ς μέσα τα βουδόσκατα κι με σουλήνες θα μαζών’ς του σκατουπρουπάνιου που αναδίν.νε οι βνιες κι θα του καιγ’ς στου πιτρουγκάζ. Τούτου του έχου δγει ότι του κάμνε οι αθρώπ σε πουλύ προυουδεμένα κρατ στν Αφρική, παράδγμα οι αραπάδες Μασάι στ’ Κένυα, αλλά για να φτάσουμ σε τούτου του επίπεδου θελ’ καμπόσεν’ δλια. Άμα νόγ’σες κυρ Γιώργαρε σήμιρα προυτείνου μια μιγάλ’ ιπένδυσ’ π’ θα μας καμ πλούσιοι. Θα γίνουμ ανώτερ κι απ’ τν Αργιντινή κι απ’ τ’ Μπραζιλία, που έναι παράδεισ’ σα μπου λεγ’ κι ου Τσιπρέλους κι ανώτερ κι απ’ τ’ Κένυα κι τν Ουγκάντα.

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Κι δε θα βρουμεί του σπιτ σκατίλα, με του ζμπάθγειου;

ΜΕΝΕΛΗΣ: Μην είσαι αγαθόπστος. Η βνια μουσκουβουλά δε βρουμεί. Εχ’ς φαγ’ πατατούδες τγαν’ζμένες πα στς εβνιές; Ορταλίκ’ φαγί. Στλουμαχούνε. Άσε π’ θα πλημμάρουμ στς παράδες κι θα τς ακριγιουκουρφίζουμ. Δε θα ζουβγαρίζουμ τν αχ’λιά κι θα σπέρνουμ άλας, όπως τώρα. Του είπεν κι ου Μητσουτάκ’ς, ότε οι ψηφ κι οι παράδες δε βρουμούνε. Ξερς εσύ καλύτερα απ’ του Μητσουτάκ’ απού παράδες; Ιπιπλέουν σα μπου είμαστε κι προυτουφουμαδόρ κι φουμαντσούδες, μπουρούμε να κάμουμ κι βιουμηχανία με πούρα απού κουλουκ’θιά κι βνιούδα μέσα, βιουμηχανία με μερμελάδα απού φρέσκια βνια π’ θα τν αλείφς πα στου ψουμί, ή βιουμηχανία με φουρνιαζμέν’ βνια π’ θα τ’ βτας στου γάλα για παξμάδ γερενέ. Αντί να γυρίζουμ σα ντα κουπούκια κι τα τρεμλιαζμένα τσιρτσιπλάκια θα ξαπλαίρνουμ πα στα ζεστά σαν αγάδες ακστοί κι ναμστοί, θα φουμαίρνουμ σα τς αρχουντάδες, θα πφσκαρίζουμ σα ντα μλάρια, θα λέμε αλέμ σοφά κι α δε ψοφά κι θα τραγδούμε στου καντίν’ «τς αγιλάδας μας του βζι / βγαζ κι γάλα βγαζ κι μτσι / αλλά μπλιο μπερκέτ καλούδ / βγαζ του βουδουκωλαρούδ».  

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Τέλους πάντων, σ’ ευκαριστούμε κυρ Μενέλο. Μας ξεσύχανες κι μας γέμσες άρες μάρες κι ουμές κουκνάρες, αλλά αν έναι για καλό κι αν έναι να γίνουμ πιτρελαιάδες τς εβνιάς αντίς να νταντλίζουμ τα κουρνίτκα τ’ αυγά, κουμάτια να γιν’. Άμα εχ’ η μπουζνάρα, κάθα μέρα έναι γιουρτή.

ΜΕΝΕΛΗΣ: Τώρα συτχαίν’ς φρέν’μα. Φέρε κι τ’ γαζοζούδα μ’, γιατί κοράκιασα να μλω.

***Αγαπητοί αναγνώστες ευτυχείτε. Μη σας τρομάζει το κρύο και η τιμή του πετρελαίου. Το σχέδιο των εναλλακτικών καυσίμων της βουνιαθροανάπτυξης να είναι καλά. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η βίλα Αμαλία και η βίλα Αραπόμαντρα

ΕΥΘΥΜΟΓΡΑΦΗΜΑ

Γράφει ο Σταύρος Τραγάρας


Στη σειρά εκπομπών «πολιτικά σεμινάρια» σήμερα θα συνομιλήσουν ο Λημνιός πολιτικός αναλυτής κυρ Μενελής Λεμπέσαρος και ο συνεργάτης μας δημοσιογράφος κυρ Γιώργαρος Πουρπουργιανός για τη βίλα Αμαλία και τα πολιτιστικά κέντρα.

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Καλώς του γκυρ Μενέλου. Θέλου να σε κάμω ένα ρώτμα για…

ΜΕΝΕΛΗΣ: Μπάντεξε πρώτα να ξεφουρτουθώ του φουρτιό π’ κβανώ κι απέκ’ με ρουτάς κυρ Γιώργαρεμ.

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Μάνα γω, τι έναι ούλα τούτα τα τζιμπρουλουγίδια μαθέ;

ΜΕΝΕΛΗΣ: Έναι τα ξιρτουλόγια για να ανοίξου μια δουμή αλληλεγγύης.

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Τι θα ν’ ανοίξεις, λεγ’;

ΜΕΝΕΛΗΣ: Θα ν’ ανοίξου ένα κέντρου πουλιτιζμού, ή δουμή αλληλεγγύης, ή κέντρου κοινουνικής δράσης, που λεγ’ κι ου ΣΥΡΖΑΣ, όπους τ’ βίλα Αμαλία.

Γι’ αυτό πήγα κι έφκιαξα στου μαραγκό, καμιά κατουστή στυλιάρια, κουντουστέλια κι μηλιάρια, οτ’ πρεπ για ρόπαλα, πήρα κι απ’ τ’ γκαφετερία καμιά κατουπιν’ταριά άδεια μπουκάλια για μπόμπες μουλότωφ, κι καμιά δικαριά αντιασφυξουγόνες μάσκες, ε, κι οτ’ άλλου χειργιαζούμενου, καμπόσα μαχαίρια, κατσαβίδια, καμιά σιδηρουγρουθιά, γαζάκια, φτιλ’, λίγου δυναμίτ’, κουμάτ χασισούδ, τέλους πάντουν οτ’ πρεπ να εχ’ μέσα ένα κέντρου πουλιτισμού.

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Μπρε Μενέλου, έλα στα ζγκαλά σ’, ντιπ λουλάθκες μαθέ; Άμα σε πιασ’ γη αστυνουμία θα σε χώσνε στου γκιζντάν’, άσε π’ θα σε καγιαρώσνε κι τ’ μπροβγιούκλα σ’.

ΜΕΝΕΛΗΣ: Αμ δε ντα ξερς καλά τα πράματα καμένε. Αλλάξαν τώρα τα εθίματα. Τώρα κάθα καθουσπρέπ άθρουπους κι αριστιρός με του ζμπάθγειου, δε μπιαν’ χαρτουσά σα δε νεχ’ στου σπίτι τ’ τέτοια ζγουλερκά τ’ πουλιτιζμού. Εδώ πάνε κι τα παραγγέρνε βουλευτές. Κι του καλό που σε θέλου, μη ντουν πουλυπιάν’ς στου στόμα σ’ του ΣΥΡΖΑ κι τουν αρχηγό μας, τουν κυρ Αλέξ γιατί όπους  είσαι κι δημουσιουγράφους, κουλουβό φιδ που σε δάγκασε. Θα λες κακές κουβέντες μόνε για τς αλλ’, αλλιώς είσαι ακρουδιξιός, φιρέφουνου τς πλουτουκρατίας, κι αντιδημουκρατικό στοιχείου. Μαθέ είσαι κι φίλους, γι’ αυτό σε καθουγ’δεύου όπους η πεθερά τ’ νυφ, κι συτχιά μη σε ξεφύγ’, καλό έναι στς ικπουμπές που κάμεν’ς να λες κι μέσα - μέσα τ’ γκουβέντα: «κι όπους λεγ’ ου πρόεδρός μας κυρ Αλέξης». Κι άμα δε σε κάμεν’ κόπου, ιμπιστιυτικά σε ορμηνεύου κι σε τούτου, έχε μια φουτουγραφία τ’ Αλέξη κατ απ’ του μαξιλάρι σ’. Τις ξερ, δε θελ’ς να καμ καμιά έφουδους η πασουνάριά μας η σαγγιλέας η Ζουή, να μη βρει τ’ φουτουγραφία τ’ Αλέξης κι να τ’ καβαλ’κέψ ου δαίμουνας πα στου ζνιχ’; Κι ούλα τούτα τώρα που ακόμα δε πήραμ τν ιξουσία, φαντάζεσαι τι θα γιν’ σα τ’ μπάρουμ; Του είπε κι ου σύντρουφους κυρ αναρχικός συρζουβουλευτής Διαμαντόπουλους: «Τα κέντρα πουλιτιζμού όπους η βίλα Αμαλία, θα γίν.νε εφαλτήργια κι θα σας πάρνε ουλ’ κι θα σας σκώσνε».

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Μενελή, τα λες στα σουβαρά; Πε με για να σε φουρέσου τα κδούνια.

ΜΕΝΕΛΗΣ: Πουλύ σουβαρά κι σουβαρότατα. Λέγου με του νηγευτό μ’, τέτοια χαλακιά κι γκρεμίδ σα γκειόνου που λένε βίλα τς Αμαλίας, έχου κι γω τ’ μαντρούδα πα στς Αραπόμαντρες. Θα βάλου μέσα κι ούλα τούτα τζάντζαλα κι μάντζαλα που αγόρασα, θα κριμάσου κι ένα πανό απ’ όξου, κι να του κέντρου πουλιτιζμού, κι θα νείμαι χαζίρκους κι έτοιμους κι με τ’ βούλα, για όντας πάρουμ τν ιξουσία.

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Κι φταν’ τούτου κυρ Μενέλου;

ΜΕΝΕΛΗΣ: Δε θα του ήλεγα ότι φταν’. Πρεπ να κάμου κι καμπόσα γιουρούσα στς άλλες τς μάντρες, να κλέψου του κατά δύναμ οτ’ μπουρώ, να ληστέψου κανέναν, να σπάσου καμιά κατουστή τζαμαρίες, να βάλου φόκου σε κανέ σπιτ γή μαγαζί, να κάψου με μουλότωφ κανέ φασιστικό αστυνουμικό τμήμα, να χτυπήσου στου φανέρους καμιά πρέζα, τέτοιες πουλιτιστικές δράσες τέλους πάντουν, κι τότες θα είμαι σε καλό ιπίπιδου. Η ιξουσία θελ’ δλια, δε νέναι παρ καβούρ δωμ αλεύερ. 

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Δεν αντρέπεσαι να λες τέτοιες σάχλες, μουγάλους άθρουπους;

ΜΕΝΕΛΗΣ: Εδώ δεν αντρέμπντεν να τα λένε βουλευτές, θα ν’ αντραπώ γω; Θα με πεις κι κειν’ γιατί να αντραπούνε; Μπριν καμπόσα χρόνια βγάλαν σν Ατσκή πρόεδρου τ’ συνεταιριζμού, έναν αναλφάβτου, όνομα κι μη χουργιό. Υπόγραφεν με σταυρό. Τουν λεγ’ μια μέρα, ένας: «Καλά δεν αντρέπεσαι κουτζάμ πρόεδρος να πουγράφς με σταυρό;» Κι λεγ’ κι κειος: «Να αντραπούνε εκείν’ που με ψηφίσαν».

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Τώρα σναμεταξύ μας κυρ Μενέλου. Πστευς μαθέ ότι ούλα που λεγ’ ου Τσιπρέλους, θα τα έκαμνε σαν ήρνταν στα πράματα;

ΜΕΝΕΛΗΣ: Σναμεταξύ μας κυρ Γιώργαρε, ούτε κειος τα πστευ’. Μια βολά πα στς Σαρδές, πλάκουσεν τουν Τσεκάρ ένας βράχαρους, τουν ζμουλάκιασε, κι σκλήρζε σα ποτκός. Άντε Αγιουγιώρεγ’ κάμε του θάμα σ’ να γυλ’τώσου κι θα σε φέρου ένα ντενεκέ λαδ, φώναζε. Αφού τουν ακούσαν κι τον λεφτερώσαν απ’ του βράχου, τουν λεγ’ ένας, να του καμς τώρα το τάμα σ’. Κι λεγ’ ου Τσεκάρς: «Τι α του καμ ου Αγιουγιώρεγ’ς του λαδ, φασουλάδα θα φκιαξ;». Σε απάντ’σα; Φέρε τώρα μια γαζουζούδα.

***Αγαπητοί αναγνώστες ευτυχείτε. «Κι άμα γλυτώγ’ς απ’ του μαύρου, δε γλυτών’ς απ’ τουν καψαλό», όπους ήλεγε κι γη μανάκα μ’ η Βωτώ.

 

 

 

 

Το νόμπελ ειρήνης κι ο σκύλος που έτρωγε ωμές μελ'τζάνες


ΕΥΘΥΜΟΓΡΑΦΗΜΑ

Γράφει ο Σταύρος Τραγάρας

Το νόμπελ ειρήνης κι ο σκύλος που έτρωγε ωμές μελ’τζάνες

Σήμερα, στη σειρά «πολιτικά σεμινάρια», ο Λήμνιος πολιτικός αναλυτής κυρ Μενελής Λεμπέσαρος, αναλύει στον ανταποκριτή μας κυρ Γιώργαρο Πουρπουργιανό, τη σημασία του βραβείου νόμπελ ειρήνης, που απονεμήθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

ΠΟΥΡΠΟΥΡΓΙΑΝΟΣ: Καλώς όρσες κυρ Μενελή. Τι έναι τούτεν’ η κασονάρα που σκων’ς;

ΛΕΜΠΕΣΑΡΟΣ: Ήφερα ένα κασόν’ γαζοζούδες, να τς εχ’ς εδώ να με τραταίρεν’ς, μια που η μπουζνάρα σ’ εχ’ καβούρ.

ΠΟΥΡΠΟΥΡΓΙΑΝΟΣ: Δεν ήνταν ανάγκ’ μαθέ.

ΛΕΜΠΕΣΑΡΟΣ: Άμα ήνταν ανάγκ’ θα τρέχαμ στο αναγκαίο. Μόνε κανόν’σε να μη με τς πίν.νε τούτεν’ που λιέντεν δω μέσα σα ντα κουπούκια.

ΠΟΥΡΠΟΥΡΓΙΑΝΟΣ: Ας έναι δα. Για πε μας κυρ Μενέλου, τι γνωμ εχ’ς για το νόμπελ τς ειρήν’ς, που παγ’ να παρ ο πορδυπουργός κυρ Αντών’ς;

ΛΕΜΠΕΣΑΡΟΣ: Ο πορδυποργός παγαίν’ να παρ το νόμπελ τς Ρηνιάς; Άλλο κι τούτο. Γιατί δε νεχ’ θκοτ’ κι θα παρ το πράμα τς εγ’ναίκας; Κι τι μαθέ, εκειός πλυν’; Δε νεχ’ καμιά υπερέτρα στο σπιτ, να τον πλυν’ τα ασπρόρχα τ’, κουτζάμ πορδυπουργός;

ΠΟΥΡΠΟΥΡΓΙΑΝΟΣ: Δέχα κουμάτ κυρ Μενέλουμ. Τι υπερέτρες κι μπουγάδες με τζαμπνίγ’ς; Γω σε λέγω ότι ουλ’ οι πορδυπουργοί τς Ευρώπς πάνε να πάρνε το νόμπελ τς ειρήν’ς στ’ Νουρβηγία.

ΛΕΜΠΕΣΑΡΟΣ: Ου να με χαθούνε οι χαμέν’ κι οι χαντακουμέν’, σα δεν αντρέμπντεν τόσεν’ γαδαρούκλικες να πάνε να πάρνε το πράμα τς γ’ναίκας. Οι κλέφταρ, οι τζιγκινέδες. Γιατί δε δίν.νε δέκα ευρώ να αγουράσνε απ’ του σουπερμάρκετ, όσα κουτιά νόμπελ θέλνε, κι οχ’ μόνε νόμπελ, αλλά κι ρολί, κι τάιντ,  κι γουλάιτ, κι φορλάν, κι πουρλάν, κι πουρδάν, κι όσες σκούνες για πλύσμο θέλνε. Κι γιατί ψάχνε τ’ Ρηνιά στ’ Νουρβηγία; Δω μπλιο σακάτ πομέν’ στου Μηχανέ Μπουγάζ, σν Ατσκή.

ΠΟΥΡΠΟΥΡΓΙΑΝΟΣ: Δε γκατάλαβες κυρ Μενελή. Δεν πάνε να πάρνε κανέ απουρρυπαντικό. Του μπραβείου Νόμπελ για τν ειρήν’ δίν.νε στν Ευρουπαϊκή Ένουσ’ κι παγαίν.νε να το πάρνε ουλ’ οι πορδυπουργοί. Θος φλαξ μαθέ, τι λουγάτε, δε νογάς;

ΛΕΜΠΕΣΑΡΟΣ: Κι γιατί να τς δώκνε το μπραβείο κυρ Γιώρεγ’; Τι αντραγαθία κάμαν μαθέ;

ΠΟΥΡΠΟΥΡΓΙΑΝΟΣ: Εγώ σε ρουτώ. Εδώ, γώ σε ρουτώ κι συ απλογιέσαι.

ΛΕΜΠΕΣΑΡΟΣ: Ναι αλλά γω ρώτ’σα πρώτος.

ΠΟΥΡΠΟΥΡΓΙΑΝΟΣ: Δεν εχ’ πρώτος κι δεύτερος. Γω ρωτώ, συ απαντάς.

ΛΕΜΠΕΣΑΡΟΣ: Καλά ντε, δε σε πατήσαμ κι τς αγγουρές. Μάνα γω, τι φουνάγ’ς κι πετιέται ο κώλος σ’ σαν ορνός. Έναι κειο το μπραβείο που έχνε δωκ’ κι στον Κίσινγκερ που έκαιγε τς Βιετναμέζ σα λαμπάδες, κι στο ρατσίσταρο Αφρικάνο Ντεκλέρκ που βασάν’ζεν κι σκότουνε τς μαύερ, κι στον Εβραίο τον Ράμπιν που είχε εξουλουθρεύσ’ τς Παλαιστίνιοι, κι στον Αλ Γκορ που είχε ισουπεδώσ’ τ’ Γιουγκουσλαβία, κι στουν…

ΠΟΥΡΠΟΥΡΓΙΑΝΟΣ: Σων’, σων’, τούτο έναι.

ΛΕΜΠΕΣΑΡΟΣ: Τότες καλά κάμαν, το αξίζνε. Κι τούτεν’ μπομπαρδίσαν το Ιράκ, τ’ Γιουγκουσλαβία, τ’ Λιβύη, τ’ Συρία…Μόνε που πρεπ να το λένε μπραβείο τ’ πολέμου, κι οχ’ τς ειρήν’ς.

ΠΟΥΡΠΟΥΡΓΙΑΝΟΣ: Ναι μαθέ, αλλά τούτο το μπραβείο πρεπ να το δίν.νε σε όποιον φέρεν’ τ’ γκαταλαγιά κι τν ειρήνεψ, οχ’ σε όποιον κάμεν’ πόλεμο.

ΛΕΜΠΕΣΑΡΟΣ: Κι πάλε καλά τς το δώκαν. Δω έχνε φτουχέψ το γκόζμο, κι δε κνιέται αρθούν’. Δε νέναι τούτους καταλαγιαζμός; Σε κουμάτ θα τς φλούνε ο κόζμος τα χέρια τς, άμα τς δίν.νε λαχανίθρες στο συσσίτιο.

ΠΟΥΡΠΟΥΡΓΙΑΝΟΣ: Κι πώς το καταφέραν κυρ Μενέλου τούτο; Ναρκουτικά μας ποτίσαν;

ΛΕΜΠΕΣΑΡΟΣ: Με τν εκπαίδεψ, σα ντο σκύλο τ’ Παναγή. Ήνταν ο σχωρεμένος ο Παναγής ο Κρικ’ς στο Πουρπούλ, κι ένας στρατιωτικός που είχε ένα σκύλο, πήρε άδεια ένα μήνα κι άφκεν το σκύλο στον Παναγιώτ. Τον λεγ’ πάρε φράγκα κι θα τον ταγίγ’ς κιγ’μά κι κρέας. Σα γύρσεν βρήκε το σκύλο κολλ’μένο, έτοιμο να ψοφήσ’ απ’ τ’ πείνα. Τον λεγ’, μπρε Παναγιώτ, δε τον τάγ’ζες κιγ’μά; Τον λεγ’ ο Παναγής, δε ντον τάγ’ζα κιγ’μά, αλλά τον εκπαίδεψα να τρωγ’ τς μελ’τζάνες ωμές. Τον πετά μια μελ’τζάνα ωμή, κι ο σκύλος τ’ καταβρόχθσεν στο λεφτό.

ΠΟΥΡΠΟΥΡΓΙΑΝΟΣ: Κι ήνταν ανάγκ’ να τς δώκνε το μπραβείο;

ΛΕΜΠΕΣΑΡΟΣ: Κι γιατί να πάρνε οι αλλ’; Πήγαν να τς ξεπεράσνε, γι αυτό το δώκαν σε ουλ’, σα το χουζμέτ τς Αγγελικώς. Ήνταν η σχωρεμέν’ η Βωτώ, η γ’ναίκα τ’ αργολάβου, τ’ Μαστρογιάνν’. Λέγαν πόσες φορές ανεβαίν.νε τ’ συκιά, δηλαδή πόσες φορές το κάμνε. Λεγ’ η Βωτώ, ο Γιαννης μου μία φορά τη βραδιά. Ρωτούνε το Γούρτζελο το Δημητρό, εσύ; Λεγ’ κι αυτός μια φορά τ’ βραδιά. Εσύ Κωστή, ρωτούνε το Νταμπάκ’. Πετιέται η γ’ναίκα τ’ το Αγγελικώ κι λεγ’, εννιά. Τι, λένε, τ’ βραδιά; Οχ’, λεγ’ το Αγγελικώ, τ’ βδομάδα. Γυρίζ σιγά – σιγά στον άντρα τς τον Κωστή κι λεγ’. Έβαλα και δυο παραπάν, να τς ξεπεράσομ.

ΠΟΥΡΠΟΥΡΓΙΑΝΟΣ: Φκαριστούμε κυρ Μενέλου. Αν’ξε τώρα δυο γαζόζες να τς πιούμε.

ΛΕΜΠΕΣΑΡΟΣ: Μια θα ν’ ανοίξου. Εσύ να πιεις απ’ τς εθκιές.

***Αγαπητοί αναγνώστες ευτυχείτε. Μην ανησυχείτε. Μόλις μάθετε κι σεις να τρώτε μελιτζάνες ωμές, θα δώσουν στον πρωθυπουργό μας κι άλλο βραβείο.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Οι διαβουλεύσεις με την τρόικα, η Σημίταινα και η Καγκήδαινα


ΕΥΘΥΜΟΓΡΑΦΗΜΑ

Γράφει ο Σταύρος Τραγάρας

Σήμερα ο Λημνιός πολιτικός αναλυτής κυρ Μενελής Λεμπέσαρος, στη σειρά «πολιτικά σεμινάρια» συζητά με τον ανταποκριτή μας κυρ Γιώργαρο Πουρπουργιανό το θέμα των διαβουλεύσεων της κυβέρνησης με την τρόικα για το πακέτο μέτρων.

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Για πέμας κυρ Μενέλου τι έναι τούτες οι δγιαβουλεύσες τ’ γκουβέρνου με τ’ τρόικα;

ΜΕΝΕΛΟΣ: Κάτσε κυρ Γιώργαρε να πάρω μια ανέσα, που με έπιασες απ’ τα μούτρα, πε κι μια καλ’μέρα, φέρε κι καμιά γαζουζούδα να βρέξω το γκάρεγκλα μ’ μαθέ. Δγιαβουλεύσες θα πει δγιαβουλοκουβέντες, του λεγ’ η λεξ μουναχή τς.

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Τι θα πει, σε ρώτ’σα.

ΜΕΝΕΛΟΣ: Θα πει παζάρια, αυτό θα πει.

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Κι έναι τόσου παζαρτζήδες οι θκοι μας λογάτε κι δε συφωνούνε; Μας έχνε αγκαστρώσ’ τόσου καιρό.

ΜΕΝΕΛΟΣ: Πασκίζνε να πάρνε κουμάτ γουρτζελάλευρου παραπάν.

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Τι γουρτζελάλευρου κι γιαρμά με τζαμπνίγ’ς κυρ Μενέλου; Τίπουτας γουρτζέλια θα ταγίσνε;

ΜΕΝΕΛΟΣ: Για γουρτζέλια μας έχνε. Μια βουλά γύρεψε ένας μια γ’ναίκα να τ’ μπαντρευτεί. Ου μπαμπάς τς ου Ν’κόλας δε τουν ήθελε γιατί ήνταν αχαγίρευτος, αλλά μάζωξεν κι τς αδερφοί τς να του κουβεντιάσνε, να κάμνε δγιαβουλεύσες καλή ώρα. Ήνταν κι κουμάτ μεγαλουκουπέλα η δυχατέρα κι ξεβγιάζνταν όσο νάναι. Αφού λέγαν άλλος του κουντό τ’ κι άλλους του μακρύ τ’, λεγ’ ου Ν’κόλας: «Ας τς τ’ δώκουμ μπρε σεις, κι άμα δε γκαμ προυκουπή, δεκεί που έχουμ δυο γουρτζέλια, πε π’ θα ταγίζουμ άλλου ένα». Για γουρτζέλια μας έχνε κι γοι Ευρουπαίγ’, γιατί γουρτζέλια είμαστε.

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Πουλύ αψύς κι σκληρός είσαι κυρ Μενέλου μαθέ. Για τς πουλιτικοί λες ή για του λαό;

ΜΕΝΕΛΟΣ: Πουλιτικοί κι λαός που λες κι συ, ό,τι τα σκατά κι του φκιαρ.

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Δεν αντρέπεσαι κυρ Μενέλου να λες ότε κι καλά ου λαός έναι σκατά;

ΜΕΝΕΛΟΣ: Είπα γω του λαό σκατά; Είπα ό,τι τα σκατά κι του φκιαρ. Δε νείπα ποιος έναι τα σκατά κι ποιος του σκατοφούκιαρου. Εσύ μπουρείς να τα τουπουθετήγ’ς ποιον θα βαφτίγ’ς σκατά κι ποιον σκατουφούκιαρου. Ένα πράμα μαθέ έναι ου λαός; Ουλ’ οι παγαπόνταρ, οι ψεύταρ, οι κλέφταρ, οι φουρουφυγάδες, οι λουπουδύταρ που γλέπουμ κι ακούμε δίπλα μας δεν ανήκνε στου λαό;  

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Τέλους πάντων. Πώς του γλεπς του μέλλον; Θα τ’ μπάθουμ τ’ γκασκαρίκα;

ΜΕΝΕΛΟΣ: Του μέλλον του γλέπου όμορφου σα ξουδ, λαμπρό σα μπου λένε οι πουλιτικοί μας. Όπους λαμπρό ήνταν κι του παρελθόν. Θμάσαι τα μουγαλεία επί Σημίτ με τς Ουλυμπιάδες, τν ισχυρή Ελλάδα κι του χρηματιστήργιου, γή τα κουβαρνταλίκια επί Καραμαλή με τν επανίδρυσ’ του κράτους, τς χιλιάδες διουρισμοί, του ιερό Βατουπέδ κι τς κουμπάρ; Γη Ελλάδα μπλουχώργεν μουναχή τς σα ντου νερό στ’ αυλάκ’. Δε χειργιάζνταν ούτε να τ’ γκυβερνούνε. Του κουντέλ’ του μπανταντό ου Σημίτ’ς ουλ’ τ’ μέρα κατρεφτιάζνταν μπας κι αψήλουσε, κι ου βόδαρους ου Καραμαλής ουλ’ τ’ μέρα έτρουγε πρεζόλες κι έκλανε σα ντου μλαρ κι σα ντου χιουνή. Όντας χειργιαστήκαμ κανουνικό πορδυπουργό, μας έτυχε ου αχμάκ’ς ου Γιουργάκ’ς με το αποδήλατο, κι ου ψευταρίγκους ου Αντουνάκ’ς με τα κουστουλουγημένα.

ΓΙΩΡΓΑΡΟΣ: Με τα δάνεια γίνουμαι κι γω πορδυπουργός.

ΜΕΝΕΛΟΣ: Γιατί, δύσκουλου έναι; Ου καθείς μπουρεί να γιν’. Δε λέμε για κανουνικό πορδυπουργό, τούτο έναι δύσκολο. Αλλά για γιαλαντζή, όπως ήνταν τούτα τα ζα, έναι παιχνιδέλ’. Κι γη γριγιά η Καγκήδαινα μπουρεί να γιν’. Είχε ερτ μια βολά ο Σημίτ’ς στ’ Λήμνος κι πήγε να δγει τα Καβείρια. Ήνταν καλοκαίρ, ντάλα ου ήλιους, κειος μπλουχώρσεν κι βίγλιζε τς κουλώνες, κι η γ’ναίκα τ’ η Δάφεν’ έκατσε στουν ήσκιου, σε ένα μπεζουλούδ κατ από ένα δέντρου, μια σκιούκλα, που εχ’ στν είσουδο. Έρχεται σε κουμάτ μια γιργιά που φύλαγε δεκεί κουντά τα πρόβατα κι τς έπιασε λακιρντί . «Από πού είσαι κορτσούδιμ εσύ», τ’ ρουτά. «Απ’ την Αθήνα», λεγ’ η Δάφεν’. «Κι κειουνάς ου κοντέλιας, άντρας σ’ έναι;» «Ναι», ξαναλέγ’ η Δάφεν’. «Να τουν παρς κουρτσούδιμ κι να έρτετε να κάτστε εδώ στ’ Λήμνος που εχ’ ησυχία. Η Αθήνα έναι αναθεματ’ζμένο μέρος. Μια βολά που με είχαν παγ’ τα παιδιάμ’ κόντεψα να λουλαθώ απ’ τ’ βουγή», λεγ’ η γριγιά. Ναι, ναι, απαντούσε η Δάφνη, τι να πει η γ’ναίκα. Ε, κάποτες φύγαν, κι ου υπάλληλος τς αρχαιουλουγίας λεγ’ στ’ γριγιά: «Μπρε λουλή είσαι; Ξερς ποιοι ήνταν τούτεν’, που τς ήλεγες να έρτνε να κάτσνε στ’ Λήμνος; Ου προυθυπουργός ου Σημίτ’ς κι η γ’ναίκα τ’ η Σημίταινα». Κι τουν απαντά η γριγιά: «Άκσε να σε πω, δε τς είπα κι στραβή έναι η μύτη τς, σιγά τα προυσώπατα, κι άμα τούτεν’ ήνταν η Σημίταινα, κι γω είμαι η Καγκήδαινα».      

***Αγαπητοί αναγνώστες ευτυχείτε. Κι άμα σας πούνε να γίνετε πρωθυπουργοί, ή υπουργοί, βουρ. Χειρότεροι από αυτούς που έχουμε δεν θα είσαστε. Αλλά ούτε και καλύτεροι.